UCHWAŁA Nr 3/2008/VII Nadzwyczajnego VII
Krajowego Zjazdu Lekarzy Weterynarii z dnia 26 stycznia 2008 r. w sprawie
uchwalenia Kodeksu Etyki Lekarza Weterynarii 
Art. 1
Powołaniem lekarza weterynarii jest dbałość o zdrowie
zwierząt oraz weterynaryjna ochrona zdrowia publicznego i środowiska.
Celem nadrzędnym wszystkich jego działań jest zawsze dobro człowieka w
myśl dewizy: „Sanitas animalium pro salute homini”.
Art. 2
Lekarza weterynarii, wykonującego zawód zaufania
publicznego, obowiązują zasady etyki i deontologii oraz dobrych obyczajów.
Art. 3
Lekarz weterynarii dba o godność zawodu lekarza
weterynarii.
Art. 4
Lekarza weterynarii, jako członka społeczności
zawodowej, powinna cechować
wiedza zawodowa, rzetelność, uczciwość i wysoka kultura osobista.
Art. 5
1. Lekarz weterynarii wykonuje swój zawód, opierając się
na współczesnej wiedzy
w zakresie medycyny weterynaryjnej, przestrzegając obowiązującego prawa
i uchwał samorządu, ze szczególnym uwzględnieniem tego Kodeksu.
2. Lekarz weterynarii ma obowiązek znać aktualny stan prawny w zakresie
wykonywanego zawodu.
Art. 6
1. Obowiązkiem lekarza weterynarii jest stałe uzupełnianie
swojej wiedzy i
doskonalenie umiejętności zawodowych. Pożądany jest też jego udział
w działalności towarzystw naukowych oraz organizacji zawodowych.
2. Lekarz weterynarii, w miarę swych możliwości, publikuje w prasie
fachowej lub w innej formie upowszechnia własne spostrzeżenia przydatne
w nauce i praktyce
lekarsko- weterynaryjnej.
Art. 7
Lekarz weterynarii nie używa i nie zezwala na używanie
swojego nazwiska i tytułu
zawodowego do reklamowania towarów i usług.
Art. 8
1. Lekarz weterynarii, wypowiadający się publicznie i w
mediach, musi zadbać o to, aby każda wypowiedź była zgodna z prawdą i
jasno zaznaczać, czy prezentuje
własne poglądy, stanowisko zajmowanego urzędu, czy stanowisko samorządu
zawodowego.
2. Publikacje lekarzy weterynarii w czasopismach innych niż weterynaryjne
nie
mogą zawierać treści opisujących czynności, do których wykonywania
uprawniony
jest tylko lekarz weterynarii.
Art. 9
Lekarz weterynarii może informować o swojej przynależności
do zawodowych i
naukowych organizacji, zrzeszających lekarzy weterynarii.
Art. 10
1. Lekarz weterynarii używa tytułów naukowych i
zawodowych zgodnie z
obowiązującym prawem.
2. Niedopuszczalne jest rozpowszechnianie przez lekarza weterynarii
nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji o zakresie świadczonych
usług lub posiadanych kwalifikacjach i kompetencjach.
Art. 11
1. Lekarz weterynarii dba o autorytet samorządu
zawodowego. Krytykę organów i
członków samorządu może prowadzić wyłącznie w izbach
lekarsko-weterynaryjnych,
na posiedzeniach weterynaryjnych towarzystw zawodowych, a także na łamach
czasopism zawodowych.
2. Powinnością lekarza weterynarii jest aktywne uczestnictwo w działalności
samorządu zawodowego.
3. Lekarz weterynarii, pełniący funkcje w organach samorządu, ma obowiązek
wypełniać swoje zadania ze szczególną starannością.
CZĘŚĆ SZCZEGÓŁOWA
ROZDZAŁ 1
Zasady postępowania lekarza weterynarii wobec zwierząt,
ich właścicieli i opiekunów
Art.12
1. Zawód lekarza weterynarii wolno wykonywać wyłącznie
pod własnym
nazwiskiem.
2. Lekarz weterynarii musi być świadomy odpowiedzialności cywilnej w
zakresie
wykonywania zawodu, dlatego powinien zadbać o własne ubezpieczenie w tym
zakresie.
Art.13
1. Kierownik zakładu leczniczego dla zwierząt nie
dopuszcza, aby czynności, do
których wykonywania uprawniony jest wyłącznie lekarz weterynarii,
wykonywały inne osoby.
2. Lekarz weterynarii powinien dbać aby jego personel pomocniczy był
kompetentny i odpowiednio wyszkolony.
Art.14
Lekarz weterynarii, prowadzący szkolenie praktyczne dla
uczniów średnich szkół
weterynaryjnych, studentów wydziałów medycyny weterynaryjnej oraz
lekarzy
weterynarii, może zezwolić biorącym udział w szkoleniu na
przeprowadzenie badań zwierząt i badań diagnostycznych, leczenie zwierząt
oraz wykonywanie zabiegów chirurgicznych wyłącznie w jego obecności.
Art.15
1. Lekarza weterynarii powinien cechować przyjazny i
racjonalny stosunek do
zwierząt.
2. W przypadku chorego zwierzęcia należy ograniczyć jego cierpienia i dążyć
do
przywrócenia mu zdrowia.
3. W uzasadnionych przypadkach, lekarz weterynarii może rozważyć możliwość
humanitarnego uśmiercenia zwierzęcia.
Art. 16
1. Wybór lekarza weterynarii i zakładu leczniczego dla
zwierząt należy wyłącznie do właściciela lub opiekuna zwierząt.
2. Lekarzowi weterynarii nie wolno narzucać swych usług właścicielowi
lub
opiekunowi zwierząt.
3. Lekarz weterynarii ma obowiązek, na życzenie właściciela lub
opiekuna
zwierzęcia przekazać zrozumiałą informację o zakresie świadczonych
usług,
stosowanych cenach usług oraz możliwości uzyskania pomocy poza
godzinami
pracy zakładu leczniczego dla zwierząt.
Art. 17
Postępowanie lekarsko - weterynaryjne powinno być
poprzedzone, w zależności od potrzeb:
• badaniami zwierząt (w tym badaniami laboratoryjnymi),
• analizą warunków środowiska hodowlanego,
• analizą żywienia zwierząt,
• analizą higieny i technologii produkcji zwierzęcej i środków
spożywczych,
• rozpoznaniem sytuacji epizootycznej.
Art. 18
Lekarz weterynarii nie może wykonywać czynności
zawodowych, będąc pod
wpływem alkoholu, narkotyków lub innych środków, mających działanie
odurzające.
Art. 19
1. Lekarz weterynarii jest obowiązany w sposób zrozumiały
informować właściciela
lub opiekuna zwierzęcia o rozpoznaniu, rokowaniu, zamierzonym postępowaniu
i
związanym z tym ryzykiem oraz kosztami, o przewidywanej użyteczności i
jakości
życia zwierzęcia po jego wyleczeniu, a także uzyskać zgodę właściciela
lub
opiekuna, dotyczącą planowanych działań.
2. Lekarz weterynarii może żądać od właściciela lub opiekuna zwierzęcia
pisemnej
zgody na przeprowadzenie zabiegów.
Art. 20
Lekarz weterynarii, który nie może podjąć się
leczenia lub musi odstąpić od leczenia chorego zwierzęcia, powinien
wskazać właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia możliwości uzyskania
pomocy u innego lekarza weterynarii.
Art. 21
1. Lekarz weterynarii, podejmując opiekę nad chorym
zwierzęciem, zapewnia
ciągłość leczenia lub wskazuje innego lekarza weterynarii, który w
jego zastępstwie będzie kontynuował leczenie.
2. Lekarz weterynarii, dotychczas leczący zwierzę jest obowiązany, na
prośbę
lekarza przejmującego leczenie tego zwierzęcia, przekazać mu wszystkie
posiadane dane i kopie dokumentów o przebiegu dotychczasowego leczenia.
Art. 22
1. Lekarzowi weterynarii przysługuje swoboda wyboru metod
rozpoznawczych,
leczenia i profilaktyki, jeśli przepisy nie stanowią inaczej.
2. Lekarz weterynarii w swej pracy zawodowej stosuje naukowo uznane metody
rozpoznawcze i lecznicze.
3. Lekarz weterynarii powinien ograniczyć swoje postępowanie wobec
zwierząt do
czynności niezbędnych. Zasada ta nie dotyczy przeprowadzania eksperymentów.
4. W razie zamiaru zastosowania nowych, niesprawdzonych metod postępowania,
lekarz weterynarii powinien poinformować o tym właściciela lub opiekuna
zwierzęcia i uzyskać jego zgodę.
5. Lekarzowi weterynarii nie wolno stosować żadnej formy dopingu u
zwierząt
przygotowywanych do udziału oraz biorących udział w zawodach
sportowych,
występach cyrkowych, wystawach i konkursach.
Art. 23
Wysokość honorarium za wykonane czynności lekarza
weterynarii jest wartością
umowną.
Art. 24
Opinia lekarza weterynarii o produktach przemysłów:
weterynaryjnego, medycznego i paszowego nie może być uzależniona od
korzyści oferowanych mu przez producentów i hodowców.
Art. 25
1. Lekarz weterynarii zobowiązany jest informować
odpowiednie instytucje i organy o stwierdzonym przez siebie szkodliwym lub
innym od wskazanego przez producenta działaniu produktów leczniczych i
materiałów medycznych stosowanych u zwierząt.
2. Lekarz weterynarii nie może bez uzasadnienia wypowiadać krytycznych
opinii o
produktach leczniczych i materiałach medycznych.
Art. 26
Lekarzowi weterynarii nie wolno wykonywać zawodu w
warunkach, które mogą
naruszać jego godność, obniżać jakość wykonywanych czynności, a
także stwarzać zagrożenia dla lekarza lub osób postronnych.
Art. 27
Lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia popełnienia
przez siebie błędu
podejmuje działania w celu naprawienia jego skutków oraz informuje o tym
właściciela lub opiekuna zwierzęcia.
Art. 28
1. Tajemnicą zawodową objęte jest wszystko o czym
lekarz weterynarii dowiedział
się w trakcie wykonywania czynności zawodowych.
2. Lekarza weterynarii oraz podległy mu personel pomocniczy obowiązuje
tajemnica zawodowa.
Zwolnienie z niej może nastąpić:
• za zgodą właściciela lub opiekuna zwierzęcia,
• w przypadku zagrożenia zdrowia publicznego,
• gdy wymagają tego przepisy prawa.
Art. 29
1. Lekarz weterynarii ma obowiązek prowadzenia wymaganej
prawem
dokumentacji związanej z wykonywaniem zawodu.
2. Lekarz weterynarii może poświadczać dane, co do których posiada
wiedzę,
kompetencje, kwalifikacje oraz które zostały przez niego sprawdzone.
3. Każde zaświadczenie lub inny dokument powinny umożliwiać
identyfikację
lekarza weterynarii, który je wystawił.
ROZDZIAŁ II
Rola lekarza weterynarii w ochronie zdrowia
publicznego oraz ochronie
środowiska i praw zwierząt
Art. 30
1. Powinnością lekarza weterynarii jest przestrzeganie,
a w miarę możliwości
upowszechnianie praw zwierząt oraz respektowanie podstawowych zasad
sozologii.
2. Lekarz weterynarii zobowiązany jest zwracać uwagę właścicielom lub
opiekunom zwierząt oraz organom publicznym na nieprawidłowości w
zakresie ochrony zdrowia publicznego, ochrony zdrowia i poszanowania praw
zwierząt, a także na zagrożenia ekologiczne.
3. Lekarz weterynarii powinien wpływać na zapewnienie zwierzętom
dobrostanu.
4. Lekarz weterynarii przeciwstawia się niewłaściwym zachowaniom wobec
zwierząt i korzysta z uprawnień przysługujących mu w tym zakresie.
ROZDZIAŁ III
Doświadczenia na zwierzętach
Art. 31
Uczestnictwo lekarza weterynarii we wdrażaniu osiągnięć
naukowych jest
dopuszczalne, gdy istnieją uzasadnione przesłanki , że nie będzie to
szkodliwe dla
ludzi, zwierząt i środowiska.
Art. 32
Uczestnictwo lekarza weterynarii w doświadczeniach z użyciem
żywych zwierząt jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy ich przeprowadzenie
jest niezbędne w diagnostyce lub dydaktyce, a w badaniach naukowych
przewiduje się, że przyniosą korzyści dla zdrowia ludzi lub zwierząt
oraz gdy zachowane są obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.
Art. 33
Lekarz weterynarii, uczestniczący w doświadczeniach na
zwierzętach albo
sprawujący nadzór nad ich przebiegiem, ma obowiązek dbać o to, aby nie
zadawano tym zwierzętom zbędnego bólu, cierpień i obrażeń.
ROZDZIAŁ IV
Stosunki wzajemne między lekarzami weterynarii
Art. 34
Stosunki między członkami społeczności zawodowej
powinny opierać się na
wzajemnej życzliwości, gotowości w okazywaniu koleżeńskiej pomocy i
solidarności zawodowej.
Art. 35
Lekarz weterynarii, udzielając konsultacji na rzecz
organizacji handlowych,
przemysłowych, związków hodowców zwierząt lub innych podmiotów w
gospodarstwie lub hodowli, obowiązany jest do poinformowania lekarza
weterynarii, który sprawuje opiekę nad zwierzętami w tej hodowli lub
gospodarstwie o ustaleniach i zaleceniach, jakie przekazał właścicielowi
lub opiekunowi zwierząt, których dotyczyła konsultacja.
Art. 36
Lekarz weterynarii, będący przełożonym, nie może
wydawać podwładnym poleceń, które są sprzeczne z zasadami określonymi
w niniejszym kodeksie i
obowiązującymi przepisami prawa oraz aktualną wiedzą.
Art. 37
Lekarz weterynarii, pełniący funkcję kierowniczą, ma
obowiązek dbać o podnoszenie kwalifikacji zawodowych podległych mu
lekarzy.
Art. 38
Lekarz weterynarii nie może wykorzystywać swego
stanowiska służbowego w
stosunku do osób mu podległych w celu osiągnięcia nienależnych korzyści.
Art. 39
1. Lekarz weterynarii nie może przekraczać swoich
kompetencji.
2. Niedopuszczalne jest podejmowanie się przez lekarza weterynarii
wykonania
usługi, do której nie jest przygotowany merytorycznie i technicznie, nie
spełnia
warunków określonych przepisami prawa lub uchwałami samorządu lekarzy
weterynarii.
3. Lekarz weterynarii w razie wątpliwości przy wykonywaniu czynności
zawodowych powinien skorzystać z konsultacji innego lekarza lub wykonać
dodatkowe badania. Opinia konsultanta ma charakter doradczy. Udzielanie
konsultacji jest powinnością lekarza weterynarii.
4. Lekarzowi weterynarii nie wolno przejmować pacjenta, który został do
niego
skierowany przez innego lekarza weterynarii tylko na konsultację, badania
diagnostyczne lub wykonanie określonego zabiegu.
Art. 40
1. Lekarz weterynarii nie może wypowiadać publicznie
niekorzystnych ocen o
działalności zawodowej innego lekarza weterynarii lub dyskredytować go
w
jakikolwiek sposób.
2. Lekarz weterynarii wszelkie uwagi o dostrzeżonych błędach w postępowaniu
innego lekarza weterynarii przekazuje bezpośrednio zainteresowanemu. Jeżeli
uwagi te nie odnoszą skutku, negatywne oceny o pracy tego lekarza, jak też
dotyczące popełnienia przezeń błędu w sztuce lekarsko –
weterynaryjnej, powinien kierować do właściwego organu okręgowej izby
lekarsko - weterynaryjnej.
3. Informowanie organów izby o naruszeniu zasad etyki i deontologii
lekarzy
weterynarii, jak również o przejawach niekompetencji zawodowej nie godzi
w reguły solidarności zawodowej.
Art. 41
1. Obowiązkiem lekarza weterynarii prowadzącego działalność
w ramach zakładu
leczniczego dla zwierząt jest przestrzeganie zasad uczciwej konkurencji,
opartej na jakości świadczonych usług i wysokim poziomie wiedzy
zawodowej oraz
przestrzeganie w tym zakresie uchwał samorządu.
2. Niedopuszczalne jest pozyskiwanie klientów oraz dochodów w sposób
niezgodny
z zasadami etyki i deontologii weterynaryjnej.
Art. 42
1. Lekarz weterynarii, pełniący funkcję organu
administracji publicznej, wyznaczając do wykonywania czynności urzędowych,
kieruje się kompetencją zainteresowanych lekarzy weterynarii i bierze
pod uwagę ich racje.
2. Lekarz weterynarii, pełniący czynności kontrolne wobec członków
samorządu,
nie może ich przeprowadzać w czasie usprawiedliwionej nieobecności
kontrolowanych. Kontrolujący przekazuje uwagi pokontrolne organowi zlecającemu
kontrolę i kontrolowanemu, jeżeli przepisy prawa nie stanowią
inaczej.
Art. 43
Doświadczeni lekarze weterynarii powinni udzielać pomocy
członkom samorządu
rozpoczynającym pracę zawodową oraz studentom weterynarii w
doskonaleniu
wiedzy i umiejętności, jak również swoją postawą kształtować ich
postawy etyczne.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Art. 44
Nauczyciele akademiccy, będący lekarzami weterynarii,
powinni swoim
postępowaniem dawać przykład do naśladowania i przekazywać studentom
weterynarii zasady tego Kodeksu.
Art. 45
Lekarz weterynarii powinien działać z zachowaniem
dobrych obyczajów oraz dobrej praktyki weterynaryjnej i nie angażować
się w działania, mogące narazić autorytet zawodu lekarza weterynarii
lub zawieść zaufanie publiczne.
Art. 46
W sytuacjach dotyczących spraw zawodowych
nieprzewidzianych w tym Kodeksie
lekarz weterynarii obowiązany jest postępować zgodnie z uchwałami
samorządu
lekarzy weterynarii.
Art. 47
Nieprzestrzeganie zasad niniejszego kodeksu powoduje
odpowiedzialność
zawodową określoną w ustawie o zawodzie lekarza weterynarii i izbach
lekarsko –
weterynaryjnych.